[21] Het was ofwel een voorval tijdens deze korte veldtocht ofwel zijn ontmoeting met Bernardus van Clairvaux die Willem ertoe deed besluiten om naar Santiago de Compostella op bedevaart te trekken teneinde boete te doen voor zijn zonden. De bisschop van Laon was de eerste om op de nauwe verwantschapsgraad tussen beiden echtelieden te wijzen. Haar terugkeer valt bovendien in een periode waarin haar rol als regentes in Engeland in toenemende mate aan belang had ingeboet, nadat Hendrik een goed functionerend bestuursapparaat had opgezet. [53], Het onbedachte politieke optreden van Lodewijk tijdens de eerste jaren van zijn huwelijk staat in schril contrast met zijn latere wijze en rustige uitoefening van de macht. Online zijn we gewoon geopend! Eleonora is daarenboven het hoofdpersonage in een reeks historische romans. [48], In het huishouden van Eleonora leefde ook haar jongere zus Petronilla. Bij de scheiding kreeg Eleonora haar eigen gebieden, Aquitanië en Poitou, terug. De vaas vormt een van de topstukken van het museum het Louvre in Parijs. Voor een vrouw was dat beslist een ongebruikelijke stap. In latere eeuwen werd de legende van de liefdesbetrekking van Eleonora met de beroemde sultan in verschillende varianten overgenomen. Eleonora kreeg de gebieden terug die zij in het huwelijk had ingebracht. [171] Ze zorgde er ook voor dat – zolang zij in leven was – een gewapend conflict tussen de Franse en Engelse koning niet kon overslaan naar het hertogdom Aquitanië. Tegelijkertijd plaatste hij zijn dochter onder de hoede van zijn leenheer, koning Lodewijk VI van Frankrijk. Ook in de beeldende kunsten van de 20e eeuw vond Eleonora haar intrede. De 16-jarige Petronilla begon in de zomer van 1141 een affaire met de 35 jaar oudere Raoul de Vermandois, die met familie van Theobald IV van Blois was getrouwd. [19] De opgroeiende Eleonora werd als knap beschouwd, al liet geen van de contemporaine troubadours die haar knap noemen verwijzingen na over hoe ze eruitzag. Champagne werd tijdens deze oorlog grotendeels verwoest. De ontbinding van het huwelijk wordt beschouwd als een van de meest gevolgrijke echtscheidingen in de geschiedenis, omdat ze een ontwikkeling in gang zette die leidde tot een meer dan 300 jaren durend conflict tussen het koninkrijk Engeland en Frankrijk (Honderdjarige Oorlog). Dan werd in een van de hoofdsteden aan het hof een luxueuze feestweek georganiseerd, met zang en dans en uitgebreide feestmaaltijden. In enkele verzen van deze dedicatie bad hij Eleonora om haar invloed bij de koning aan te wenden, opdat hij het aan hem toegewezen erfdeel van zijn moeder bekwam. In de winter van 1193/1194 reisde Eleonora in het gezelschap van Hubert Walter, de aartsbisschop van Canterbury, naar Duitsland. Uit de romans over Robin Hood kennen we het verhaal dat Jan de afwezigheid van Richard probeerde te gebruiken om diens troon te veroveren. [189] Niet alleen haar man en zoon maar ook zijzelf wordt voorgesteld met een kroon. Zij wist het gedaan te krijgen dat Richard in september werd gekroond. De poging door zowel Theobald V van Blois alsook door Godfried van Anjou om Eleonora op haar reis naar Poitiers gevangen te nemen en haar met geweld te dwingen te huwen, maakt echter duidelijk dat meerdere hoge edelen bereid waren een oorlog met Lodewijk te riskeren om Eleonora's erfenis voor zich te verwerven. We weten uit onze bronnen dat het paar elkaar zag tijdens de kerst van 1157 in Woodstock en Oxford, in 1158 in Cherbourg, in 1159 in Falaise, in 1161 in Le Mans, in 1162 in Bayeux en 1163 in Cherbourg. Er waren in het feodale recht, dat Hendrik door zijn huwelijk met Eleonora ondubbelzinnig met de voeten had getreden, echter geen formele bepalingen waardoor hij hem zijn territoriale bezittingen had kunnen afnemen. Eleonora stierf op 1 april 1204 op vermoedelijk tachtigjarige leeftijd. De Franse koning, die zijn deelname aan de Derde Kruistocht al in 1191 had afgebroken, probeerde de machtsverhoudingen ten zijner gunste te verschuiven door Jan de hand van Adelheid, Richards voormalige verloofde, te bieden. Eleanor of Aquitaine (1st ed.). Lodewijk VII moest haar met harde hand wegslepen uit Antiochië. Hij was immers een oom van de koningin, en was de koning wegens meerdere redenen trouw, liefde en eerbied verschuldigd. Haar rijkdom, intelligentie en schoonheid zijn beroemd. [10] De belangrijkste bronnen over Eleonora's leven zijn een aantal Engelse schrijvers. Hoewel enkele bronnen 1122 opgegeven als Eleonora's geboortejaar, wordt 1124 als waarschijnlijker aanvaard. [129] De werkelijke macht bleef echter bij Hendrik II berusten. Toen Richard op 25 maart 1199 tijdens de belegering van het kasteel van Châlus door een kruisboogbolt of pijl werd verwond en hij enkele dagen daarop aan de verwonding stierf, liet hij een omstreden erfenis achter. [42] De belangrijkste raadsman in zijn vroegere regeringsperiode was de ascetisch levende abt Suger, die reeds zijn vader had gediend en onder invloed van Bernardus van Clairvaux alle luxe van het hof had afgezworen.[43]. Hendrik trok (letterlijk) het boetekleed aan en liet zich geselen door monniken van Canterbury, maar de schande van de moord zou altijd blijven kleven aan de namen van Hendrik en Eleonora. [66] Bronnen voor de gebeurtenissen bij de berg Cadmus zijn de verslagen van Odo van Deuil en Willem van Tyrus. Het was echter niet de verhoopte zoon. [46], Tijdens een op vraag van paus Innocentius II in juni 1142 georganiseerd concilie excommuniceerde de pauselijke legaat, kardinaal Yves, een van de drie bisschoppen die het huwelijk hadden ontbonden, onthief hij de twee andere uit hun ambt en beval hij Raoul de Vermandois naar zijn echtgenote terug te keren. Plaatselijke hertogen en graven lieten geen kans voorbijgaan om hun eigen gebied of macht uit te breiden. [115] In de bronnen wordt vermeld dat er op 27 maart 1168 een overval op de Earl van Salisbury en Eleonora plaatsvond, die zich waarschijnlijk op de weg tussen Poitiers en Niort voordeed en waarbij de graaf om het leven kwam. Anders dan bij haar man en haar zoon stelt haar gisant haar echter levendig voor, zij het weliswaar als een vrouw van middelbare leeftijd. [120] Tijdens het gevecht zou de neef van de graaf, die de geschiedenis zou ingaan als Willem de Maarschalk, zich door zijn moed hebben doen opmerken. De helft van deze liederen drijven op frivole wijze de spot met de strikte seksuele moraal van de Kerk; Willems leven was daadwerkelijk doorspekt van talrijke buitenechtelijke affaires. [156] In de zomer van 1190 begaf de minstens 66-jarige Eleonora zich op de vermoeiende reis naar Spanje, waar ze koning Sancho ervan moest zien te overtuigen dat Richard daadwerkelijk zijn lang bestaande verloving met de halfzus van de Franse koning Filips II ten gunste van de prinses van Navarra wenste te verbreken. Collins. Sed dum ibi morarentur ad naufragi exercitus reliquias consolandas, fovendas et reparandas, familiaritas principis ad reginam et assidua fere sine intermissione colloquia regi suspitionem dederunt. [127] In september 1170 zou hun dochter Eleonora ook worden uitgehuwelijkt aan Alfons VIII van Castilië, hetgeen de zuidelijke grens van Aquitanië veiligstelde en de koninklijke status van Hendrik II en zijn vrouw bevestigde. Geschreven bij Eleonora van Aquitanie 1122-1204. [175] Veel van de werken die in de omgeving van het Engelse koninklijke hof werden geschreven waren geschriften die de voorspoed van Hendriks voorgangers op de Engelse troon onderstreepten. De kroniekschrijvers uit die tijd hadden wel een verklaring voor de mislukking: de aanwezigheid van Eleonora. Daarop werd besloten om de stad Damascus te veroveren. Lodewijk nam deel aan de expeditie naar Damascus, die volledig mislukte. Willem X steunde vanaf 1130 aanvankelijk de tegenpaus Anacletus II en schaarde zich pas in 1135 onder invloed van de kloosterhervormer Bernardus van Clairvaux achter paus Innocentius II. Het meest gedetailleerde verslag is afkomstig van Odo van Deuil, die als bevelhebbers van de bewapende voorhoede de Aquitaanse edelman Godfried I van Rancon en de graaf van Maurienne, een oom van Lodewijk, vermeldt. Eleonora wordt in geen van beide kronieken vermeld in verband met de gebeurtenis. Paus Celestinus III was op dat moment te veel gelegen aan een goede verstandhouding met de Rooms-Duitse keizer om zich met deze wegens Richards gevangenname te brouilleren. De steun die Hendrik van de Engelse baronnen ontving was niet in de laatste plaats gebaseerd op hun verwachting dat ze hun door de jaren heen verworven vrijheden en voorrechten zouden weten te behouden onder de jonge koning Hendrik – van wie ze meenden dat hij slechts in naam koning zou zijn. [164] Los van de vraag of ze al dan niet "authentiek" zijn, drukken ze de toenemende vertwijfeling van een moeder ten aanzien van de passiviteit van de Heilige Stoel uit. [46] Deze excommunicatie was voor zowel de diepgelovige Lodewijk als de burgers van zijn residentiesteden een zware straf. Eleonore von Aquitanien is on Facebook. Opvallend is dat de Engelse kroniekschrijvers, die eerder vooral melding hadden gemaakt van Eleonora’s vermeende seksuele escapades, nu positiever over haar begonnen te schrijven. Op 70-jarige leeftijd vestigde Eleonora zich in het klooster van Fontevraud. De voor zijn kleindochter beslissende verhouding was diegene die hij met de echtgenote van zijn vazal Aimery I, burggraaf van Châtellerault, in 1115 begon. [124] Dit lijkt ook te worden bevestigd door het feit dat Eleonora in 1171 in haar decreten en bevelen formuleringen gebruikte die onderstreepten dat ze in Poitou en Aquitanië eigenmachtig regeerde en niet slechts als een vertegenwoordigster van Hendrik. Eleonore von Aquitanien (okzitanisch Aleonòr d’Aquitània, französisch Aliénor oder Éléonore d’Aquitaine; auch Éléonore de Guyenne; * um 1122 in Poitiers im Poitou; † 1. De meeste historici verwerpen dit verhaal als legendarisch omdat het niet wordt bevestigd door contemporaine bronnen. Die stelt haar voor als edel, vriendelijk en intelligent. Hij werd mogelijk op bevel van Jan vermoord. Het is echter vrij zeker dat Lodewijk en Eleonora slechts zelden het huwelijksbed met elkander deelden. Ook Eleonora liet zich niet onbetuigd. De gewaarschuwde Alfons Jordaan liet Toulouse in afwachting van het Franse leger versterken en aangezien Lodewijk geen toereikende belegeringswapens had meegebracht, moest de Franse koning zijn veldtocht afbreken zonder resultaat. Zij en haar hofhouding waren verantwoordelijk voor het hoofs gedrag aan het hof, bepaalden de etiquette voor de hofmakerij tussen ridders en edelvrouwen in zoverrre dat het het standaardgedrag werd voor de adel doorheen heel … Ze veronderstelden dat alle leden van de koninklijke familie er een immorele levenswandel op nahielden. Eleonora's grootmoeder Filippa van Toulouse had zich in dit klooster teruggetrokken toen haar echtgenoot, Willem IX van Aquitanië, zijn buitenechtelijke verhouding met de burggravin van Châtellerault begon. Ze verliet Parijs en het verhaal gaat dat ze tijdens haar reis naar Poitiers twee keer een aanval moest afslaan van edelen die haar wilden schaken en tot een huwelijk dwingen. Een dergelijke kroning van de troonopvolger tijdens het leven van diens vader was een gebruikelijke zet om de opvolging te verzekeren, maar vereiste evenwel de medewerking van de opstandige aartsbisschop van Canterbury, Thomas Becket. Die kroniek werd minstens een generatie na het gebeuren neergeschreven, door auteurs uit de 19e eeuw overgenomen en door veel gelezen boeken verder verspreid. Willem van Tyrus vermeldt slechts Godfried van Rancon als verantwoordelijke. [48] In de winter van 1141/1142 vond Lodewijk drie bisschoppen die bereid waren om Raoul de Vermandois' huwelijk op te heffen en hem met Petronilla te laten trouwen. Eleonora nam pas na de dood van haar echtgenoot in 1189 onder de regeringen van haar zonen Richard Leeuwenhart en Jan zonder Land opnieuw een beduidende politieke rol op zich. Huge collection, amazing choice, 100+ million high quality, affordable RF and RM images. Willem ontvoerde Amalberga, moeder van drie kinderen, naar zijn hof in Poitiers, waarop zijn echtgenote zich in de abdij van Fontevraud terugtrok. Ralph Turner prijst deze juridische constructie als een diplomatiek meesterwerk. Die eiste een ongehoord hoog losgeld voor zijn vrijlating. Eleonore von Aquitanien. [164] Petrus van Blois, die Eleonora op haar terugreis uit Sicilië had begeleid en daarna een tijd aan haar hof verbleef, wordt als de meest waarschijnlijke kandidaat voor het auteurschap beschouwd. Eleonora werd geboren in 1122-24 als erfdochter van de machtige hertog Willem van Aquitanië. Mireille Calmels roman Le lit d'Aliénor (2001) benadert Eleonora's leven vanuit het oogpunt van het hoofdpersonage, Loanna de Grimwald. Hendrik was 16, Eleonora 28. Als een soort regentes sprak ook Eleonora recht, verleende zij privileges aan steden en kloosters, en strooide zij met giften en schenkingen om steun voor Hendrik te verwerven. von Frankreich, they had 2 children. Dat een echtbreuk van Eleonora de grond voor de ontbinding van haar huwelijk met Lodewijk was, werd tot aan het begin van de 20e eeuw algemeen aanvaard. Aan Jan bleef echter deelname aan regeringszaken van het koninkrijk ontzegd, die met de steun van Eleonora grotendeels aan Walter de Coutances werden overgedragen. Hij was oorspronkelijk voorbestemd voor een kerkelijke carrière en werd daarom aan de abdij van Saint-Denis opgevoed. In 1199 stierf Richard Leeuwenhart. Eleonora var det ældste barn af Vilhelm 10. hertug af Aquitanien og Aenor af Met de jongste zoon, Jan, werd aanvankelijk geen rekening gehouden. Omdat zowel abt Suger alsook andere raadsmannen Lodewijk hadden aangeraden niet aan een krijgstocht in Champagne te beginnen, lijkt het erop dat Bernardus' harde bewoordingen op Eleonora, Eleonora's zus Petronilla en Raoul de Vermandois betrekking hadden. [169] De reeds met het graafschap Poitou beleende Otto gaf er in 1197 echter de voorkeur aan om zich volop te storten op zijn kandidatuur als Rooms-Duitse koning. easy, you simply Klick Eleonore von Aquitanien: Königin des Mittelalters catalog purchase connect on this posting so you may obligated to the costs nothing enrollment develop after the free registration you will be able to download the book in 4 format. Leek Eleonora op Glenn Close in de film The Lion in Winter ? Deze regeling was ook niet ongebruikelijk voor die tijd: het eerstgeboorterecht had zich nog niet volledig doorgezet en er bestonden conventies volgens dewelke het grondbezit dat de vrouw in het huwelijk met een vorst had ingebracht in een erfgeval naar de tweedegeboren zoon ging. [44] Pas in de loop van 1145 bracht Eleonora voor het eerst een levensvatbaar kind ter wereld. Richard moest zich bijvoorbeeld tot hem wenden wanneer hij meer geld nodig had voor troepen. bron: British Library, Royal 16 G VI f. 347v, veertiende eeuw. In de 16e eeuw namen auteurs als John Stow en Samuel Daniel het verhaal weer op en voegden ze er extra details aan toe. Het was pas nadat zijn oudere broer Filips in oktober 1131 bij een val van zijn paard om het leven was gekomen, dat zijn vader hem uit het klooster liet terughalen naar het Franse hof. Andere symbolen van koninklijke macht ontbreken echter. Fay – H. Fulton – G. Rector, Royal Manuscript Patronage in late Ducal Normandy: A Context for the Female Patron portrait of the Fécamp Psalter (c. 1180), Catàleg d'autoritats de noms i títols de Catalunya, Nederlandse Thesaurus van Auteursnamen Persoon ID, Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, Recensie door Elena Woodacre op History.ac.uk (juni 2015), Recensie door Jos Martens op histoforum.net (maart 2013), https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Eleonora_van_Aquitanië&oldid=58435404, Partner van de koning van het Verenigd Koninkrijk, Wikipedia:Lokale afbeelding anders dan op Wikidata, Wikipedia:Pagina's die ISBN magische links gebruiken, Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel. Eleonore von Aquitanien, Grabmal in der Abteikirche von Fontevraud (Frankreich) Eleanor of Aquitaine, tomb in the church of Fontevraud Abbey (France); 28 October 2006; German pedia, uploaded there by user UAltmann on 2006-11-03; UAltmann; [37] Ze liet de cantor van de koninklijke kapel Saint Nicholas ontslaan en verving hem door iemand die beter in staat was om het koor van de kapel te onderrichten. Walter Map en Gerald van Wales schreven satirische teksten over het leven aan het Engelse koninklijke hof, waarin vaak "retoriek en polemiek de overwinning op de feiten" behalen. [91], De bronnen geven maar weinig aanwijzingen over hoe het tot een verbintenis kwam tussen Eleonora en Hendrik. Een huwelijk met de erfgename van het hertogdom Aquitanië betekende echter in ieder geval een aanspraak op het gebied aan de overkant van de Loire, waar de Franse kroon sinds de 10e eeuw geen eigen domeinen meer had bezeten. Het vermoedelijk uit de 13e eeuw daterende Middelhoogduitse liedje Were diu werlt alle min (Ware de wereld geheel de mijne) uit de Carmina Burana (folio 60) wordt gedacht te alluderen op Eleonora als koningin van Engeland, met wie de auteur zegt wel het bed te willen delen.[178]. Radulfus Niger beperkte zijn kritiek in zijn twee kronieken daarentegen tot Hendrik.[11]. Ze zette haar kinderen en kleinkinderen op belangrijke Europese tronen, ze ging op kruistocht en was beschermvrouwe van troubadours en ‘hoofse liefde’. Eleonora reisde in de regel hiervoor met enkele van hun kinderen af naar het Europese continent. Hij trachtte het kroondomein te consolideren en uit te breiden en wilde de invloed van zijn vazallen onder controle te houden. De film kon bogen op een sterrencast: Eleonora werd gespeeld door Katharine Hepburn, Hendrik II door Peter O'Toole, de jonge Richard Leeuwenhart door Anthony Hopkins en de Franse koning Filips II door Timothy Dalton. Er zijn drie in Eleonora's naam opgestelde brieven bewaard gebleven waarin ze om pauselijke hulp smeekt. Eleonora groeide hierdoor op in een omgeving die aanzienlijk verschilde van de leefwereld van haar beide latere echtgenoten. Tot aan Richards terugkeer in Engeland waren er op Engelse bodem gevechten tussen Jans huurlingenleger en Engelse troepen. [51], Tot de uitgesproken critici van de krijgstocht in Champagne behoorde Bernardus van Clairvaux, die in talrijke brieven de Franse koning ervoor waarschuwde dat hij hierdoor zijn zielenheil op het spel zette en de toorn Gods over zich zou afroepen. [46] Theobald vond steun bij Bernardus van Clairvaux, die zich tegenover paus Innocentius II gechoqueerd toonde over het tegen het huis Blois-Champagne gepleegde misdrijf en wees op het sacrament van het huwelijk. Wel zou een zoon uit dit huwelijk tegelijkertijd Frans troonopvolger én erfgenaam van deze gebieden zijn. [163], Eind 1193 bracht Savaric fitzGeldewin, bisschop van Bath, de voorwaarden over die keizer Hendrik aan Richards vrijlating verbond. Aénor of Aliénor van Châtellerault ( Frans: Aénor de Châtellerault; Châtellerault ( Vienne ), ca. Het is evenwel niet te bewijzen dat het koningspaar zelf de opdracht gaf om deze geschriften te maken. Dat leverde haar zoveel inkomsten op als Engeland rijkste graven en baronnen. [36] Blijkbaar was Eleonora ontevreden over haar onderkomen, want reeds in de winter van 1137 gaf Lodewijk de opdracht de vertrekken van de koningin te "moderniseren" en vergroten. [62], Latere kroniekschrijvers hebben Eleonora en haar edelvrouwen ervan beschuldigd zich in deze fase van de kruistocht te hebben gedragen als ware het een plezierreisje. Eleanor of Aquitaine, queen consort of both Louis VII of France (1137–52) and Henry II of England (1152–1204) and mother of Richard I (the Lionheart) and John of England. Daarom reisde Eleonora over de Pyreneeën naar Navarra om voor Richard een bruid op te halen, Berengaria van Navarra. [177], In de omgeving van het Engelse koninklijke hof ontstonden allerlei versvertellingen, waarvan de bekendste Roman de Brut, Roman de Rou, Roman de Troie en Roman de Thèbes zijn. [12] Enkel Richard van Devizes bewonderde ook de volharding en beslistheid waarmee Eleonora zich voor haar zoon Richard Leeuwenhart tijdens diens kruistocht inzette. They had 5 sons, and 3 daughters. In februari 1194 reisde ze met het geld naar Keulen, waar zij werd verenigd met Richard. Eén van Eleonora’s manieren om invloed te blijven uitoefenen was haar huwelijkspolitiek. Eleonora liet een nieuw zegel maken toen ze koningin-regentes van Engeland was. Cum vero rex eam inde properaret avellere, ipsa parentele mencionem faciens, dixit illicitum esse ut diutius commanerent, quia inter eos cognatio in quarto gradu vertebatur et quinto.In het jaar des Heren 1149 was de meest christelijke koning van de Franken met gebroken manschappen in het oosten naar Antiochië gekomen, en werd daar door prins Raymond, broer van Willem, de overleden graaf van Poitiers, met alle eer ontvangen. Dat het hertogdom Aquitanië ongedeeld naar Richard zou gaan, was waarschijnlijk naar Eleonora's zin. Hendrik was ook een van de weinige potentiële echtgenoten van gelijkwaardige stand die in aanmerking kwamen voor een huwelijk. [178] Ook Bernard de Ventadour wordt gedacht gunsteling van haar te zijn geweest. Daardoor zou Hendrik een deel van zijn strijdkrachten op het Europese vasteland moeten achterlaten, terwijl hij die nodig had om zijn aanspraken op de Engelse troon te doen gelden.